Blog Archives

Elfmerentocht Friesland

Ik was al op vrijdag uitgenodigd om ook op zaterdag mee te kunnen rijden met een aantal Duitsers, die Ivo en Cella voor deze tocht hadden uitgenodigd. Het weer was onbestendig maar zou op vrijdagmiddag en zaterdag droog blijven. Cella had een heerlijke soep en chili klaargemaakt en we brachten de avond door met de Duitsers. Er kwamen er oorspronkelijk zelfs uit Berlijn en Uelzen speciaal naar dit evenement. Zo zet je Gorredijk wel op de kaart, natuurlijk. Het was heel gezellig om een paar dagen met deze Duitsers op te trekken, temeer omdat ik ze normaal gesproken niet tegenkom omdat ze in onmin leven met de gevestigde VRCC in Duitsland. Andy, Janina en o.a. Ronnie en Dita en Hans Huijbers hadden echter afgezegd omdat de tocht vanwege de weersvooruitzichten was verplaatst naar zaterdag. Maar Ivo en Cella, Beer, Monique en Frank van Damme, Evelyn Huijbers en Pascal Witte, Dirk Bolland en Anne-Piet waren erbij. Samen met Michi en Denise, Frank, Jester, Ullie en Moni uit Duitsland. De Duitsers waren laat vertrokken en reden daarom ’s avonds dwars door flinke plensbuien. Mischi uit Uelzen kreeg in Groningen bovendien een lekke band met zijn sidecar en had geen reparatieset bij zich. Hij moest dus eerst terug naar huis om de band te repareren en kwam pas rond middernacht aan. Die avond heb ik me evengoed kostelijk geamuseerd en ik geloof dat ik rond een uur of drie ’s morgens naar bed ging. Die Berenburg gaat toch altijd harder en sneller dan je denkt, LOL. Ivo vertelde o.a. dat er momenteel ook een LED lamp voor de voorlamp is gemaakt met een traditionele H4 aansluiting. De opbrengst is een stuk meer dan de andere LED lampen op de markt en je hoeft hem dus alleen maar in de bestaande fitting te pluggen. Prijs ca 60 USD (vgl nieuwe LED koplamp unit van ca 500 USD). De volgende morgen rond half elf vertrokken we met mooi motorweer met 10 motoren en 12 Riders. Cella ging deze keer helaas om gezondheidsredenen niet mee. Vanaf Gorredijk begon de 180 km tocht naar het bruggetje bij Lidam over de Tjonger en langs de Nannewijd bij Heereveen over de Scharstebrug de Langwarderdijk op. Genieten van de slingerende dijkjes en hele mooie vergezichten natuurlijk van het Friese landschap, de koeien, molens, vaarten en pittoreske dorpjes waarvan ik de naam meteen weer vergeet. We stopten regelmatig bij een mooi punt om even een foto te nemen. Via de jachthaven van Langweer ging het verder langs het Koevordermeer en St Nicolaasga en de brug over de Follegasloot naar het Tjeukemeer. over de Veendijk en Grietendijk en Worstdijk naar Kuinre, Hammerdijk en de Blokzijlerdijk naar Blokzijl en de Vollenhoofsedijk naar het Zwartemeer. De route ging vervolgens weer terug naar het Noorden via Zwartsluis langs de Schutsloterwijde en over de dijk dwars door de Belterwijde naar Steenwijk en Noordwolde en Weststellingwerf en Oldeberkoop. Uiteindelijk reden we weer de Tjonger over naar Oudehorne en via Jubbega en Gorredijk. Aan leuke kilometers over de dijken geen gebrek dus. Voor de niet-locals grofweg door de Zuidwesthoek van Friesland in een driehoek Heereveen-Meppel-Steenwijk langs voornamelijk de meren daar. Rond half zes kwamen we weer bij Ivo en Cella thuis en daar stond alles al klaar voor de BBQ. En wat voor een BBQ! Ze hadden zichzelf op de Doalhof overtroffen met aan keur aan vlees, salades en (soft)drinks. Ivo had achter de BBQ zijn traditionele Harley Davidson short aangetrokken. Daar hoort vet op, zij hij met een veelzeggend gebaar. Het begon helaas al snel te regenen maar ook dat was geen probleem want in enkele minuten werd er een party tent met uitvouwbaar aluminium frame over de tafels heen gezet en zaten we lekker droog. Evelyn had intussen een vuurkorf aangestoken waar marshmallows op konden worden klaargemaakt. Rond een uur of 8 ’s avonds zag het er op buienalarm enigszins droog uit en ik besloot terug naar Gemert te rijden. We namen hartelijk afscheid en er waren inderdaad gedeeltes die droog waren maar ik was maar wat dankbaar voor de bak licht die ik voorin heb zitten. ’s Nachts door de plensregen rijden is toch niet mijn favoriete tijdsbesteding, LOL.
Zoals gezegd, de sfeer was goed en het gesprek ging weer ‘ouderwets’ over voornamelijk motoren. Ik raakte al snel aan de praat met Michi. Hij was sinds ik hem de vorige keer in 2011 bij het Mohnesee Treffen had ontmoet zo’n 80 kilo kwijtgeraakt door een maagband. Ik vond dat hij heel enthousiast- en goed bezig was met de Valkyrie en de mensen die erop rijden en zo kwam ik achter een aantal zaken die ik nog niet wist. Zo heeft hij een Valkyrie luchtballon besteld voor promotie doeleinden. Hij wordt als graag geziene gast uitgenodigd op de motorbeurzen in Berlijn en Hamburg en ondervindt daar door de bezoekers veel waardering. Hij heeft molycote pasta in kleine potjes gedaan (50 gram, genoeg voor een enkele achterwiel servicebeurt van 44 gram) omdat hij heeft ontdekt dat de molycote deeltjes op den duur hun werking verliezen bij blootstelling aan lucht. Met alle nare gevolgen voor de aandrijving van dien. In zijn bedrijf staat de allereerste Valkyrie die ooit is geproduceerd, met een VIN nummer van 00001. Hij heeft een nieuwe Goldwing Valkyrie proberen om te bouwen naar een model dat we allemaal willen maar dat is vanwege de vorm en ligging van het motorblok niet gelukt. Zo is er bv geen ruimte voor een radiator voor het blok en zijn er meer zaken die het ‘openwerken’ van het 1800 blok , dus zonder al die kunststof kappen in de weg staan. We waren het er allebei over eens dat het nieuwe model niet echt opzienbarend was en door Honda slecht werd gepromoot; in de USA is de nieuwprijs inmiddels gezakt tot zo’n 9000 Dollar en in Europa zijn ze helemaal niet aan de man gebracht. Dat zegt natuurlijk al genoeg. Hij heeft zojuist een ‘dry-ice’ reinigingsmachine aangeschaft waarmee je zonder water de Valkyrie brandschoon kunt maken. Zijn zoon werkt bij de onderzoeksafdeling van een verlichtingsfabriek in Duitsland. Daar is men o.a. bezig met de opvolger van de LED verlichting (iets met ionendeeltjes) voor o.a. BMW. Als ‘spin-off’ heeft hij bewerkstelligd dat hij nu een zelfde verlichting kan maken voor de Valkyrie, ook voor bv de richtingaanwijzers en het remlicht. Wat dit laatste aangaat, de bestaande Radianz LED verlichting voldoet namelijk niet aan de TUV eisen. Het verschil tussen gewoon- en remlicht is volgens de eisen niet sterk genoeg. Bovendien moeten de motor achter(knipper)lichten, willen zij een remfunctie krijgen, binnen de 18 cm van elkaar zijn geplaatst om te worden aangemerkt als ėėn remlicht. Voor veel van zijn klanten heeft hij de Valkyrie, al of niet customized, weer letterlijk in nieuwstaat gebracht. Alles, zowel inwendig als aan de buitenkant wat maar enigszins was versleten, werd vernieuwd. Daar hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan maar daar staat tegenover dat de Valkyrie zoals wij die rijden, er nog steeds in volle glorie zal zijn als al die nieuwere motoren inmiddels lang het veld hebben moeten ruimen. En daar moet ik hem natuurlijk gelijk in geven. Hij heeft ook veel jongere klanten van rond de 30 jaar die zijn overgestapt naar een Valkyrie. Hij vindt dat, deels door de slechte promotie van Honda, het grote publiek opnieuw kennis moet maken met de Valkyrie en dan graag overstapt. Nu ik dit nalees, lijkt het net of ik promotie maak voor zijn bedrijf. Dat klinkt zo en zal ook wel zijn bedoeling zijn geweest. Ik, van mijn kant wil hier alleen maar het oprechte enthousiasme over de Valkyrie van de man aangeven. Iets wat ik een aantal jaren niet meer ben tegengekomen. Ik wil Cella en Ivo hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid en tomeloze inzet om de Friesland tocht ieder jaar weer, tot een van de Valkyrie hoogtepunten te maken. Het is er altijd beregezellig, goed geregeld en alles wordt uit de kast getrokken. Geweldige mensen met een motorhart op de juiste plaats. Dank hiervoor.

Geplaatst in Tourtochten

Meeting of Friends LLandrindod Wells

Bij het benzinestation Kruibeke had ik op dinsdag een RV met Stefan, Colin (met masker) en Ingrid. We reden veder naar Ieper voor de Last Post. Voor diegenen die nog nooit in Ieper zijn geweest, hier liep in 14-18 de Duitse aanval tegen Frankrijk vast en zijn er in 4 grote veldslagen honderdduizenden soldaten in- en rondom de loopgraven gesneuveld. Uit respect voor de gesneuvelden en als herinnering waartoe een oorlog kan leiden, wordt hier al honderd jaar iedere dag deze ceremonie gehouden. We brachten daar ook de nacht door in een B&B.
Het was heel mooi en zonnig weer en dat zou het hele weekend zo blijven, zelfs in Wales! Op woensdag namen we de Ferry van Calais naar Dover van 11:45 en kwamen een uur eerder in Engeland aan. Stefan had weer een hele mooie route uitgezet en ditmaal reden we na Dover vrijwel meteen via secundaire wegen het Engelse landschap in. Omdat we met zijn vieren waren konden we lekker opschieten over de slingerende landwegen. Het was puur genieten.
We stopten voor de 18 sluizen van Caen Hill en reden verder door naar Marlborough waar we even tevoren een magnifiek gerestaureerd Manor House hadden gereserveerd voor een nachtstop. We bleken verder midden in een (op dat moment niet actief) cavalerie tank oefengebied te zitten. Dus het was de rust zelve. Na een uitgebreid Engels ontbijt te hebben verorberd, reden we de volgende dag verder over het kanaal van Bristol naar de Newport Transporter Bridge.
Deze rivierovergang uit 1906 bestond uit een platform waar een tiental auto’s op konden staan en middels een kabelconstructie over de rivier werd gehesen. Er zijn er wereldwijd maar een handvol van gebouwd. Voor een paar pond mochten we met de motoren op- en neer. Vervolgens trokken we de heuvels van Wales in naar Llandrindod Wells. Een klein dorpje ‘In the middle of nowhere’.
We werden er hartelijk welkom geheten door Bobbie, Leita en Diana en het duurde niet lang of we zaten met een lekkere ‘pint’ Lager herinneringen op te halen met een 50-tal Engelse vrienden. De sfeer was alsof je in een grote familie terechtkwam. Heel gezellig- en ongedwongen allemaal. Ons hotel was in Victoriaanse stijl en van alle gemakken voorzien. Na een Engels diner werd er gedanst op muziek van de DJ van die avond, onze Colin.
Op vrijdag kon iedereen zelf een route rijden en daar hebben we natuurlijk gretig gebruik van gemaakt. Stef, onze roadmaster, ging ons voor door de heuvels van Wales. Op een van de heuveltoppen stond een eenzaam rotsblok uit de gletsjertijd. Het verhaal wil dat deze rots daar 3000 jaar geleden door de locals is neergezet en men beweert dat het enorme rotsblok zichzelf op midzomernacht naar het nabijgelegen riviertje verplaatst. We hebben verder een prachtige rit door o.a. de zonnige Elan vallei gemaakt. Echt super.
Die avond was er weer een typisch Engels diner en konden we van het optreden van Bobbie en een andere gitarist van zijn band genieten. Het was voor het eerst dat ze met zijn tweeën optraden en ze gaven een mix van Country & Western en Blues ten gehore. Heel leuk gedaan en je kon wel zien dat ze al vele optredens (zij het met zijn vieren) hadden gedaan. Ze stonden er als professionals bij, LOL.Op zaterdag werd er met de 25 aanwezige motoren een mooie rit gemaakt naar de ‘Lion’ Pub voor de lunch. Werkelijk schitterend gelegen aan een riviertje met historische brug.‘Avonds was er een DJ gecontracteerd en werden er loterij prijzen uitgedeeld. Tevens werd de ‘Exhausted Cup’ trofee getoond die sedert 2008 in gebruik is genomen. Deze trofee komt ieder jaar toe aan een deelnemer van de MOF die iets doms is overkomen.

EXHAUSTED CUP WINNER 2008
Tony & Dianne “STELVIO PASS”
For falling off on The Stelvio Pass Italy

EXHAUSTED CUP WINNER 2009
Steve B & Glynis “SOOTY”
While cleaning chimney wondered why the wood sheet was blocking the chimney on removing said sheet got covered in soot , ongoing to another room finding another sheet , removed that and got covered in soot yet again !

EXHAUSTED CUP WINNER 2010
Leita Juster “HOT PERSUIT”
Whilst riding her Valk on A40, she was passed by a Black Car full of Men who immediately re passed her , She wasn’t having that , She overtook yet again passing the Car at speed , presumed to be 80mph the Black Car then put on its Blue Flashing Lights
It was a Police High Speed Driving Training Car full of Policemen

EXHAUSTED CUP WINNER 2011
Gerard “STONEWALL GERARD”
Whist Marshalling at a VRCCUK Event in Llangollen North Wales , skidded on grass and ran into a Stone Wall

EXHAUSTED CUP WINNER 2012
Cormac & Penny O’Keefe “FRANKFURT FINALE”
Whist on their very first European Trip on their Interstate , had a puncture on the Autoroute in Frankfurt Germany , had to spend extra days in Germany sorting the repair

EXHAUSTED CUP WINNER 2013
Stuart & Julie Marsden “DRAGONS IN THE PARK”
Whilst parking his Valkyrie at Dragons In The Park , Stuart skidded on grass and dropped the bike , deciding it wasn’t safe for Julie to ride her bike on the grass moved it for her and duly fell off that one too

EXHAUSTED CUP WINNER 2014
Jim Stewart “FIRE FLY TANK”
Nearly caught his bike on fire in garage , draining fuel tank & after Painting Tank decided to he did not like colour so Re Painted , whilst polishing after the Re Paint He dropped the Tank on the floor leaving it with a big dent, Also for painting the Fly to it

EXHAUSTED CUP WINNER 2015
Shaun John “HORNY STARTER”
Trying to start his Valk with the Horn Switch on the Rideout for The Cliff’s Edge

EXHAUSTED CUP Winner 2016
Colin Kirkpatrick INGRID’S RADIATOR
Colin washed Ingrid’s Bike at Inzane X, found a leak in the radiator, dismantled radiator
then drove from Houffalize to Maastricht to have it fixed at a Dealers. Dealer couldn’t find a fault.
Said it was probably too much Rain and the Bike Wash which made it appear to be faulty

EXHAUSTED CUP Winner 2017
Tiger Bob – Bobbievalk tyred out & lost
On the way to Meeting of Friends had a rear puncture and an electrical fault Rac. Recovered Bike to Baz Bikes for repair , Baz ,shop owner, lent Bob his Triumph Tiger. Bob duly fell off it ! ALSO For getting lost on The Welsh Hills whilst Leading The Rideout

EXHAUSTED CUP Winner 2018
Dit jaar ging de beker naar België omdat Dirk bij een benzinepomp was weggereden zonder Josette mee te nemen.

Op zondag namen we afscheid van onze Engelse (Welsh) vrienden en reden via binnenwegen door Wales en de Midlands naar Harwich. Onderweg stopten we bij de ‘Devils Bridge’. Hier zijn in de loop der tijd 3 bruggen over een kloof bovenop elkaar gebouwd. Het verhaal erbij was dat de duivel met een boerenvrouw een afspraak had gemaakt om een brug te bouwen onder voorwaarde dat hij het eerste levende wezen dat de brug overstak (in de veronderstelling een koe) mocht hebben. De vrouw was echter niet van gisteren en op het moment dat haar kudde de brug zou oversteken, floot zij haar hond naar de overkant. De teleurgestelde duivel is sindsdien niet meer gezien. Wat verderop stopten we bij een Pub voor de lunch. Het was er een komen en gaan van Porsches en zelfs een McLaren en tal van roadsters en klassieke sportwagens. Wat een lust voor het oog. Toen we wegreden zagen we dat er verderop in een weiland een classic car festival werd gehouden. Na een rustige oversteek namen we in Hoek van Holland afscheid en keerden, moe maar zeer tevreden huiswaarts. Het was een geweldige week geweest waarin we iedere dag een flink aantal hele fijne kilometers in de heuvels van Wales op de klok hebben kunnen zetten.
Ik wil onze Roadmaster Stef hartelijk bedanken voor de manier waarop hij ons Engeland heeft laten zien. (Hij kent in Wales inmiddels de wegen beter dan menigeen die er woont, LOL) Grote klasse, Stef !

Beer # 7609

Geplaatst in Tourtochten

Joop Angelier Memorial Run

In overleg met de familie was bepaald dat op 19 augustus de Memorial Run van Joop zou plaatsvinden. Het was een perfecte motordag. 20 graden, droog en licht bewolkt. Ik vertrok samen met Hans, Ludo en Romy, Eric, Claude en Meks naar Oldenzaal waar we om 10 uur aankwamen. We werden hartelijk welkom geheten door Jeannet, de zus en verder de ouders van Joop. Ze waren zichtbaar aangedaan bij het zien van zo’n grote opkomst. In het bijzonder door het weerzien van de Valkyrie van Joop, die Bennie had gekocht. Fijn dat je gekomen bent, Bennie. In totaal 25 motoren zouden die dag meerijden. Anthony, Dirk en Josette hadden bij Stuccie en Deborah overnacht en ook Cedric en Hilde waren erbij. Gezellig. Ivo, Ronnie en Dita kwamen van Friesland en ook John was overgekomen uit Den Helder met Jim die een van de eerste Valkyries in Nederland 1996 had aangeschaft en Leo. Ook Thingsus was erbij, die net lid was geworden en veel van Joop had gehoord. Kris was met enkele vrienden aanwezig en uit Zeeland waren Frank en Monique met hun Rune en Claude overgekomen. En natuurlijk Paul en Marcel en enkele Duitse vrienden waar Joop veel mee reed. De dochter van Jeannet had maar liefst 5 verschillende taarten gebakken voor bij de koffie en dat lieten we ons goed smaken. Na dit gezellige begin en een korte toespraak ter herinnering aan Joop reden we achter Marcel aan die een mooie trip door allerlei bosrijke binnen weggetjes over de Duitse grens had uitgezet en we stopten voor een korte pauze bij de Molen van Gildehaus, een bikertreff plaats en later in Ochtrup. Eveneens een biker cafe-restaurant bij een molen. Dat hebben ze in Duitsland mooi voor elkaar. Verschillende plaatsen waar honderden motorrijders elkaar kunnen ontmoeten. Het was rustig op de binnenwegen en we reden in een mooi tempo langs de Duitse grens naar de omgeving van Uelzen, waar Jeannet en Marcel in een mooie boerderij wonen. Daar wachtte ons een geweldige verassing en wel in de vorm van een compleet zwijn aan het spit. Deze was sinds 10 uur ’s ochtends in een gesloten spit aan het garen en werd door de slager/kok aangesneden. WOW, woorden schieten mij tekort bij zo’n onthaal. Samen met een scala aan verschillende salades en stokbrood werden we getrakteerd op een heerlijke maaltijd. Onnodig te vermelden dat het erg gezellig werd en er werd een groepsfoto gemaakt. Als kleine tegenprestatie en blijk van waardering voor deze buitengewone gastvrijheid en mooie dag werd de familie een Valkyrie klok overhandigd als aandenken. Na een paar gezellige uren namen we afscheid van de familie en reden weer huiswaarts.

Ik wil de familie van Joop hartelijk danken voor deze onthaal en prachtige dag. We hebben er allemaal heel erg van genoten en zijn allemaal uitgenodigd nog eens langs te komen voor een kop koffie als we in de buurt zijn. Ik hoop dat ook de familie goede herinneringen aan deze dag heeft overgehouden. Joop, we zullen je niet vergeten.

Beer # 7609

Vandaag was de memorial toerrit van de Honda Valkyrieclub. Een memorial ter nagedachtenis aan Joop Angelier., een enthousiast lid van de Valkyrieclub die begin dit jaar helaas is overleden na een slopende ziekte. Heel veel Valkyries bij elkaar verzameld in Oldenzaal waar de familie van Joop ons begroette. Zij stelden het enorm op prijs dat zovelen op deze manier een laatste eerbetoon aan Joop vrachten. Een prachtige rit door Nederland en Duitsland eindigde met een groepsfoto en een geweldig verzorgde barbecue waarvoor dank. Nog even 240 km terug naar Den Helder met weer heel veel mooie momenten en herinneringen rijker.

John Wester

Geplaatst in Tourtochten

Inzane XII Oostenrijk

Van 21 tot 24 juni werd er in Loipersdorf, Oostenrijk een internationaal Treffen gehouden.Een prachtige locatie in de bergen vlakbij het drielandenpunt Oostenrijk, Hongarije en Slovenië en alleen maar zonneschijn. Drie dagen zwieren door de bergen met een uitstapje naar Slovenië en ‘s avonds feest en bikertalk. Daar moet je als Valkyrie Rider dus bij zijn, althans dat vonden in ieder geval meer dan 250 deelnemers. België en Nederland waren ook ruim vertegenwoordigd met Stefan, Beer, Ivo en Cella, Ronnie en Dita, Stuccie en Debbie, Dirk en Josette, Eric en natuurlijk Jos en Yvonne, Hans, Gerard en Jenneke, Ludo en Romy, Anthony en Lonny, Colin en Ingrid, Cedric en Hilde en Harry met Anita, Kris en Hans en Sien. Meer dan uitstekend gezelschap mag ik wel zeggen. Ik vertrok een vijftal dagen eerder onder leiding van Stefan, Gerard en Jenneke en een bijzonder goed ingereden gezelschap uit de omgeving van Beringe (Noot: met de grootste Valkyrie dichtheid per inwoner). We maakten de eerste dag een flinke sprong naar het zuiden. Om 9 uur ‘s ochtends waren we al in Karlsruhe over de Autobahn en vervolgens over de Schwabische secundaire wegen naar Oostenrijk. Bij de eerste overnachting hadden we zo een dikke 800 km geklokt. In Oostenrijk namen we 5 van de mooiste passen, ik denk dat we wel 900 haarspeldbochten gehad hebben, LOL. Via Bolzano ging het verder door de zuidkant van de Italiaanse Alpen en noord van Venetië naar Slovenië. Een geweldig gebied om motor te rijden. Uitstekende wegen, heel afwisselend, bergachtig en schitterende natuur zonder veel drukte op de weg. Dat hebben we natuurlijk ook naar hartenlust gedaan. Daarna sloten we ons in Beieren weer aan bij de andere Inzane-gangers uit de Benelux en togen met zijn allen naar Loipersdorf. Daar werden we welkom geheten door Gunni en Petra maar natuurlijk ook door Einstein en Christine.
Er was aan alles gedacht en de motoren konden mooi in een overdekte parkeerplaats worden weggezet. Het was buitengewoon fraai om zoveel verschillende Valkyries weer bij elkaar te zien. De ene nog mooier dan de andere. Sommigen geheel customized en alles zag eruit aks nieuw. Een knap staaltje werk van Honda voor motoren van bijna 20 jaar oud. Uw dagboekanier kreeg hier echter een enorme kiespijn en ging met een lading Paracetamol vroeg naar bed. Voor deze jongen helaas geen party time. De volgende dag maakten we met zijn allen weer een hele mooie rit achter Stef, onze Roadmaster aan en op zaterdag was er natuurlijk de gezamenlijke tocht met alle deelnemers tegelijk.
We gebruikten de lunch in een gelegenheid waar je alleen schuin tegen een helling kon parkeren. Dat gaf wel de nodige consternatie, LOL. Vooral als het met veel stilstaan en optrekken met de hellingproef gepaard gaat. Op zaterdag avond was er de gebruikelijke afscheidsceremonie en prijsuitreiking en de volgende dag reden we met een grote groep weer huiswaarts met een overnachting in Duitsland. Ik heb een geweldige motorvakantie door de bergen gehad met hele gezellige avonden in uitstekend gezelschap. Volgend jaar naar Italië, vast en zeker.
Beer # 7609

Geplaatst in Tourtochten

Brabo Tocht

Op 2e Paasdag waren we te gast bij Ludo en Romy voor een tocht door midden Brabant. En wat voor een! Tussen 9 en 10 uur werden we verwacht bij de winkel/werkplaats van Hans ‘Gas Erop’ Huijbers, onze professionele huismonteur en zelf ook Valk Rider. Grote klasse Hans. Er was volop koffie en Ludo en Romy hadden een taart met spijs in punten gesneden en natuurlijk paaseieren meegebracht. De opkomst van deze eerste rit in 2018 bedroeg maar liefst 16 motoren. Anthony had er al 150 km opzitten en ook Stefan en Dirk waren er uit België. Verder Ludo en Romy, Hans, Eric, Wouter, andere Dirk uit Assen en Beer. En ook Frank en Monique hadden al wat onderkoelde regen getrotseerd vanuit Zeeuws Vlaanderen. Tenslotte waren Christa Nico Mark en Mischa en Fred er ook bij. Na de plotselinge vorstperiode van twee weken geleden, zou het al-met-al toch nog een hele redelijke dag voor een tocht worden. Bewolkt maar droog en maar liefst 13 graden.Na een korte uiteenzetting van Ludo begonnen we met een volle tank aan deze 175 km lange rit door de Brabantse Kempen. Toen we de bebouwde kom van Eindhoven en omringende dorpen uitwaren konden we naar hartenlust op binnen weggetjes genieten van de soms bosrijke- maar voornamelijk boerderij vergezichten langs Oirschot en Zuid van Tilburg door Goirle en Riel. Het was, op een enkele huifkar na niet druk dus we konden lekker doorrijden, zij het hier en daar natuurlijk over de eeuwige Nederlandse drempels. Romy had een stuk afgesneden en zette onze stoet in een bocht op de film. De route was met zorg uitgekozen en we passeerden typisch West Brabantse dorpjes als Horst, Gilze en Molenschot. Dit weekend waren de koeien voor het eerst buiten de stal en het was leuk om al die kalveren en lammetjes erbij te zien. Na 60 km hadden we een stop bij het pannenkoekenhuis ‘de Hannebroeck’ in Oosterhout. Ik moet eigenlijk zeggen ‘Pannekoeckenhuys’ want dit sfeervolle restaurant was in oud Brabantse stijl ingericht, LOL. Het open haardvuur brandde al voor ons en we konden een keuze maken uit wel 200 soorten pannenkoeken. Na een gezellige lunch reden we verder en staken bij Drongelen met het pontje de Bergsche Maas over. We hoefden er niets voor te betalen, bedankt Ludo. Na de oversteek wachtte ons een verassing. We moesten stoppen voor een foto en daar stond zowaar weer koffie met paaseieren klaar. Als aandenken trakteerden Ludo en Romy iedereen op een flesje Schrobbelėr met speciaal etiket voor deze tocht. Ludo had ze in een ‘elftal’ zitten (doos van 11 stuks vanwege Carnaval).
Ludo legde uit dat dit een typische kruidenbitter uit Tilburg was. Ontstaan in 1973 met de Carnaval, dankt het zijn naam aan een Schrobbelaar. Deze voerde de pas geverfde wol in de schrobbemolen, die met borstels de vezels schoon schrobde. Voor onze Belgen, niet te verwarren met Kruikezeikers, de bijnaam die Tilburgers van oudsher meekregen. De opgespaarde urine werd gebruikt om wol mee te wassen en verven. Zo leer je nog eens wat tijdens een motortocht, LOL.

In Gelderland ging het vervolgens slingerend over de dijkjes langs Aalburg en Heusden. Ook hier was het nog bijzonder rustig, weinig voetvolk en fietsers dus prima voor ons. Bij Hedel namen we de brug naar Empel voor onze volgende stop, de ‘Lachende Vis’. Ludo had het perfect getimed want toen we binnen zaten viel er net wat regen. Het enige kleine buitje van deze dag. Na een lekker kopje koffie of anderszins namen we afscheid van Dirk, die terug naar Assen moest. Het laatste stuk voerde ons weer droog over de dijkjes en binnenwegen Zuidwaarts langs Michelsgestel en Boxtel terug naar Best. Bij McDonalds namen we afscheid en keerden huiswaarts. Ik spreek namens allen als ik zeg dat Ludo en Romy deze tocht geweldig hebben georganiseerd en ze hiervoor allebei hartelijk wil bedanken. Iedereen had veel zin in deze eerste trip en de sfeer was uitstekend. Het weer was ons goed gezind, we hebben een heel gevarieerde route gezien en alles verliep vlot. We nemen dat altijd als vanzelf aan maar de reden is vaak dat er heel wat aan de organisatie is vooraf gegaan. Ook hiervoor onze dank. Tenslotte, super wat jullie er allemaal op deze Paasdag hebben bij verzonnen. Een tocht om niet te vergeten.

Geplaatst in Tourtochten

Meet & Greet Ollie en Wen

Op zondag 1 oktober hebben we kennis gemaakt met Ollie en Wen. Zij meldden zich aan bij de Club en besloten meteen een ritje te organiseren om de andere leden persoonlijk te leren kennen. Wat een geweldig initiatief. Dat noem ik nog eens ‘spirit’. Omstreeks 10:30 verzamelden we ons op het Frederik Van Edenplein in Antwerpen aan de oever van de Schelde. Het was een prachtig punt op de linker oever waar we een mooi uitzicht hadden op het historische centrum van Antwerpen met als hoogtepunt natuurlijk de fraaie Onze Lieve Vrouwe kathedraal. Het weer was ons gunstig gezind. Helder en bewolkt met af en toe wat zon, lekkere temperatuur van 18 graden en het zou de hele dag droog blijven. Ideaal motorweer dus. De vader van Ollie had koffie, thee en lekkere chocolade croissants meegebracht. Nogmaals hartelijk dank voor dit genereuze gebaar. Het smaakte heerlijk. Al snel waren Meks, Beer, Hans, Ludo & Romy, Gerard & Jenneke, Stefan, Anthony, Hugo & Duco en Dirk & Josette met elkaar en onze gastheer en –vrouw in een geanimeerd gesprek verwikkeld en werden alle motoren natuurlijk ook weer uitvoerig besproken. Om 11:00 reden we langs de linker oever Antwerpen uit en om Kruibeke heen door Haasdonk en verder langs het Fort. Ollie had kans gezien in deze drukke omgeving vrijwel uitsluitend over landweggetjes te rijden waardoor we konden genieten van het landschap. We stopten voor een drankje bij ‘the Falcon’ in Temse en vervolgden daarna onze weg door een fraaie omgeving langs Kasteel Marnix de Sainte Aldegonde bij de Oude Schelde naar Branst en St Amands voor de lunch. Ook hier was de locatie weer met zorg gekozen. We hadden bij ‘de Veerman’ een prachtig uitzicht over een mooi stukje van de Schelde. De sfeer en ambiance was geweldig, zelfs de warme panini’s waren speciaal voor ons verzorgd door broodjeszaak Le Petit Délice terwijl die op zondag eigenlijk gesloten was. Grote klasse, Ollie. Na de lunch reden we door de groene gordel terug richting Antwerpen langs het Fort van Breendonk, waar tijdens de Tweede Wereldoorlog ongeveer 3500 gevangenen verbleven in afwachting van transport naar concentratiekampen in Duitsland, Oostenrijk en Polen. We stopten voor een kop koffie bij restaurant l’Histoire . De koffie werd door een aantal Riders ingeruild voor een forse pannenkoek in uiteenlopende variaties. Op het laatste stuk van de route namen we afscheid van Stefan die later op die dag nog een afspraak had. Omdat het later zou gaan regenen, namen we in Antwerpen afscheid van Ollie en Wen en reden droog terug naar huis. Ik wil namens alle deelnemers Ollie en Wen hartelijk bedanken voor deze voortreffelijke dag. Gastvrij onthaal, goed gezelschap, heerlijk motorweer, mooie tocht, perfect georganiseerd en gezellige dag. We hebben er allemaal erg van genoten, lekker gereden, bijgepraat en motorverhalen kunnen ophangen.

Geplaatst in Tourtochten

Friesland Tocht – Visje happen in Lauwersoog

Deze, alweer zesde Friesland tocht op 27e augustus was werkelijk een perfecte motordag. En niet alleen omdat Ivo een rit had georganiseerd. Stralende zon, zeer helder weer, temperatuur ergens rond de 25 graden en windstil. Om 10 uur hadden Ron en Dita, Frans en Beer afgesproken bij Ivo en Cella thuis in Gorredijk. Daar werden we getrakteerd op een lekkere kop koffie met suiker- en krentenbrood. Cella bleek een polsblessure te hebben en kon helaas niet meerijden. Vanaf Gorredijk reden we over boerenweggetjes en dijkjes langs de Appelschaatservaart om in Weinterp onze weg naar het Noorden te vervolgen. We stopten even bij een pomp want de route was bijna 200 km lang. De vergezichten waren buitengewoon mooi, zo uit een folder en we konden er een lekker tempo in houden. Via Ureterp en Frieschepalen over het Van Starkenborgh Kanaal bij Eibersburen naar het Dokkumerdiep.
Al gauw reden we door het Nationaal Park Lauwersmeer via Anjum over de dijkjes naar Lauwersoog. Een tiental koeien zocht verkoeling in het water en het stierf er natuurlijk van de vogels. Er waren ook een hoop dagjesmensen op pad die met camper of caravan langs de oever met een verrekijker in een gemakkelijke stoel zaten te dommelen. In Lauwersoog legden we aan voor een lunch bij Schierzicht in de haven. Top locatie en de vis net van de haak. Na een lekker visje te hebben gegeten, reden we verder langs het Robbengat waar we even stopten voor een foto. Via een detour over de Dijksterweg langs de kust van Groningen naar Pieterburen, keerden we in Winsum weer terug in Westelijke richting. We passeerden dorpjes als Ezinge en Feerwerd op weg naar Aduard. We stopten voor een kop koffie langs het kanaal Reitdiep bij Garnwerd aan Zee. Een hele leuke plek met groot terras en live muziek en het was er natuurlijk bomvol. Binnen een grote vleugel en ’s winters open haardvuur. Echt een plaats om te onthouden. We vervolgen het laatste gedeelte van de tocht langs enkele fraaie meren terug naar Gorredijk. Daar was de BBQ al aangestoken en Cella had een heerlijke maaltijd voorbereid. Het was erg gezellig en om 7 uur nam ik afscheid want ik moest nog terug naar Gemert. Deze Friesland tocht was weer top in alle opzichten. Traditionele gastvrijheid en een uitstekend georganiseerde route. We hebben er allemaal heel veel van genoten. Ivo en Cella, hartelijk dank voor deze zeer geslaagde dag, you’re simply the best.

Beer # 7609

Geplaatst in Tourtochten

Midzomer Meeting

Deze zondag werden we met een aantal Valkyrie Riders getrakteerd op een dagje onvervalste Friese gastvrijheid en hartelijkheid. Ik reed om 06:30 naar Ivo en Cella in Gorredijk om deel te nemen aan de Midzomer Meeting . Het was droog weer met een lekkere temperatuur van 20 graden dus ik kon lekker opschieten. Na een kop koffie bij Ivo reden we naar HPS motoren in Hoornsterzwaag. In een verbouwde boerderij ontmoetten we Pieter en Loes Hessels. Pieter produceert bouwkranen en heeft een uit de hand gelopen motorhobby die is uitgelopen op een Yamaha TDM en TDX dealership en onderhoud werkplaats. Bovendien sponsort hij een aantal racemotoren. Naast deze race motoren stonden er ook een aantal andere modellen. Omdat haar motor kapot was, kreeg Cella spontaan een TDM van de zaak aangeboden voor de rit. Zeg nou zelf, dat maak je toch niet vaak mee. Ronnie en Dita waren er ook al, samen met Ludo en Romy. Zij hadden de avond ervoor in Assen bij Ronnie overnacht. Ook Claude uit Zeeland was aanwezig. Bravo, Claude. We werden getrakteerd op koffie met appelgebak en er heerste een uitstekende sfeer. Samen met een 50-tal andere motoren werden we in 4 groepen opgedeeld. Afhankelijk of je een knie zo nu en dan tegen de grond wilde zetten of lekker rustig toeren. Ivo reed bij ons voorop en er was een mooie route van 167 km uitgezet . Vanaf Hoornsterzwaag reden we door een bosrijke omgeving langs de Appelschaatsertvaart naar Akkrum om in de gezellige binnenstad iets te nuttigen bij het eetcafé ‘de Cleef’ aan het water. Romy vroeg aan ons wie er hield van pijpen en na enige hilariteit bleek, dat ze doelde op een winkel ernaast waar honderden pijpen van allerlei makelij stonden geëtaleerd."' Na de koffiestop reden we verder en moesten een paar keer stoppen voor een openstaande brug want het vaarseizoen was natuurlijk ook in volle gang. Via Opsterland over kanaaldijkjes naar de Veenhoop en het Nieuwe Diep naar Feansterdijk. Vervolgens naar het Noorden met een grote boog om de Wijde Ee en het Nationaal Park de Alde Faenen om te lunchen bij Ma Kelly’s muziek café in Frieschepalen. Tijdens de lunch trok er een buitje over ons heen; dat was dus perfect getimed. Toen we weer vertrokken was het droog maar er bleef een café racer van onze groep staan zonder brandstof. Toen dit was opgelost, hij werd door een andere motorrijder naar een pomp getrokken, besloten we in verband met de tijd rechtstreeks terug te rijden naar HPS. We lieten daarna de motoren achter bij Ivo thuis en gingen met de auto en een BOB (dank je wel Cella) verder. Ik kocht er een T-shirt om een racer te sponseren die dit jaar de TT Isle of Man wilde gaan rijden met een EBR 1190 RX Superbike – IRRC . Machtig mooi om te horen wat er allemaal aan was gedaan. Ondertussen stond er een BBQ klaar en was er gratis drank. Er was in het voorprogramma een optreden van de Rockabilly band ‘Tess and her Highway Patrol’. Heerlijke muziek waar je niet stil bij kon blijven zitten.Tijdens het wisselen van instrumentarium op het podium van de daaropvolgende formatie ‘Cry Wolf Blues Band’, konden we krukas werpen, tandwiel gooien en oefenen op de kneedownplee. Met name Ludo ontpopte zich als kampioen krukaswerpen met een evenaring van het record. De sfeer was uitstekend en de aanwezigen vermaakten zich opperbest. Er zat ook een stel bij, waarvan de man compleet was uitgedost in Beiers ornaat. Met lederhosen, bergschoenen, jagerpetje en bijbehorende baard met krulsnor. Veel praten of bewegen deed hij helaas niet. Zij hadden waarschijnlijk meegedaan met de wandeltocht die dag. Rond een uur of tien speelde de band het laatste nummer en heeft Romy nog meegeholpen met tafels opruimen. We vertrokken als laatste en namen hartelijk afscheid van Pieter. Daarna hebben we bij Ivo en Cella nog wat gedronken en nagepraat.

Het was een hele gezellige dag geweest, we hadden lekker gereden, veel plezier gehad en namen ons voor om volgend jaar beslist (en hopelijk in grotere getale) terug te komen.

Geplaatst in Tourtochten

10 Jaar VRCC Polen

Op 7 juli 2017 werd de 10de verjaardag van de Poolse VRCC gevierd, De voorbereiding en reis hiernaartoe waren op zich al een klein feest. Op maandag 4 juli vervoegde Gerd Schimetzki zich bij mij thuis om de daarop volgende dag gezamenlijk te kunnen beginnen aan onze uittocht richting Polen. We hadden ervoor gekozen om alle snelwegen te vermijden. De eerste etappe voerde ons binnendoor naar Heidehotel Ana. Waar wij bijzonder vriendelijk onthaald werden. De carport werd leeggeruimd zodat onze motoren onderdak mochten staan. Na een welverdiende maaltijd zijn we beide op tijd naar bed gegaan. De volgende dag weer vroeg op de fiets, ook al was dit het kortste stuk in het traject. Onderweg zouden we namelijk Frank Kletzsch nog ophalen uit Warnemunde (Rostock). Hier kwamen we al om 4 uur ’s-Middags aan. De motoren werden door de receptionist bij aanvang als “hochwertiger Metal” omschreven en mochten bij uitzondering op het bordes voor de deur blijven overnachten. Zolang we de weg maar vrij hielden voor de brandweer. Als gevolg van de vroege aankomst besloten we van het weer te genieten en het strand te bezoeken. Gevolg hiervan was dat we zo maar een feest op de promenade inliepen en natuurlijk, wie zouden we anders zijn, hebben we hier met volle teugen van genoten. Frank arriveerde vanwege werkzaamheden dezelfde avond rond 10 uur. Na een goede nachtrust vertrokken we de dag daarop richting Polen. Toen begon het feest, qua rijden, pas echt. Eerst in Warnemunde nog een pontje meegepikt en vervolgens over het Poolse wegdek. Dat ging in het begin best goed. Totdat wij besloten dat we wijzer waren dan Garmin en prompt de verkeerde kant op gingen. We hebben die dag alles gehad, van asfalt tot Panzerbahn, van gaten in het wegdek tot helemaal geen wegdek meer. Uiteindelijk kwamen we om 10 uur ’s avonds aan bij ons volgende hotel. Moe en uitgehongerd. Natuurlijk was de keuken dicht. Op zeer vriendelijke wijze hebben wij het adres gekregen van restaurant Jolka. Een genot voor de zintuigen. Moe maar voldaan zijn we na het eten teruggereden naar het hotel en daar in ons bed gestort. 7 juli. De dag onderweg naar Zamek. Gert besloot ergens onderweg dat mijn Garmin het fout had en die van hem goed zat. Vanwege de dag ervoor en wat stress besloot hij om die van hem te volgen. Frank en ik kwamen om 3 uur bij het hotel Zamek aan, waar we een bijzonder hartelijk welkom kregen. En ja, de Poolse schnaps is dodelijk. Een uur later belde Gert met de vraag om het juiste adres. Hij was inmiddels wel in de buurt maar wist het laatste stukje niet. Wat een ongelooflijk vriendelijke mensen daar in Polen, wat waren we welkom en nieuwe vriendschappen zijn gemaakt. Wat tevens een welkome afwisseling, en tot mijn verbazing, we liepen zo maar de Poolse miss verkiezing in. Die avond een goede maaltijd genoten, een bescheiden feestje gehad en niet al te laat op bed gegaan. De volgende dag. De Poolse gezamenlijke rit naar een stuwdam. Best wel indrukwekkend. Maar de wegen lieten goed te wensen over. Weer terug gekomen was voor vertier gezorgd en na dit vertier waren we als complete VRCC uitgenodigd bij de daadwerkelijke verkiezingen. Een feest voor het oog.
’s-Avonds gezamenlijk in de ridderzaal gegeten. Enige aandenkens werden uitgereikt samen met de benodigde toespraken. De Valhalla bekers zijn van Letse handen overgedragen in Poolse handen. Nadat iedereen nog even met elkaar gepraat heeft zijn we rustig aan richting bed gegaan. Op zondag moesten we allen weer naar huis. Zondag vertrokken we rond half elf. Dit maal zonder Gerd, vanwege familie omstandigheden was hij om zes uur al vertrokken. Frank en ik hebben wederom genoten van het landschap en de wegen, ditmaal met veel minder gaten. Omdat we zo snel opschoten zijn we doorgereden naar Warnemunde en hebben we geen extra stop in Polen gemaakt. Daar gegeten en overnacht. Maandag, de laatste dag was het weer gewoon ronduit slecht. OM die reden veel snelweg gereden. 100 km voor Hamburg begon de regen en pas bij Bremen werd het weer droog. Frank was bij Hamburg al afgeslagen naar zijn huis. En dan is regen rijden alleen ineens niet meer leuk. Om zes uur ’s-Avonds was ook ik thuis. Vermoeid maar voldaan. Wat een lieve mensen in Polen.

Ivo

Geplaatst in Tourtochten

Inzane XI Suhl

Op 15-18 juni 2017 werd Inzane XI in Suhl, Duitsland gehouden. Deze jaarlijkse bijeenkomst van Europese Valkrijders was tot op heden de grootste met een aantal deelnemers van meer dan 400.
En voor de eerste keer zelfs groter dan hetzelfde evenement in de USA. Dat hadden we mede te danken aan de bijzonder lage inschrijfkosten en natuurlijk de grote Duitse opkomst, die een thuiswedstrijd speelden en in grote getale hadden ingeschreven. Zij het met een klein trailerpark aan aanhangwagens, LOL. Ook de Benelux deelname liet zich niet onbetuigd met meer dan 15 deelnemers. Ik had een rendez-vous afgesproken met Meks en we reden vervolgens naar de boerderij van Hans en Monique aan de Maas, waar we een lekker kopje koffie kregen en Ludo & Remy al aanwezig waren. Ik heb natuurlijk nog even de gitaarcollectie en studio van Monique bewonderd. Een hele verzameling Fenders en Gibsons, WOW. Geen half werk en daar krijgen we vast nog meer van te horen. Het weer was voortreffelijk en zou dat het hele weekend blijven. Onder leiding van Ludo legden we een kleine 500 km af naar een Burger King langs de A4, zo’n 50 km voor Suhl om samen met andere Benelux rijders verder te rijden. Harry en Anita ( we krijgen vast weer een mooie Postema/Talma filmproductie te zien), Ivo en Cella, Ronnie en Dita, Dirk en Josette, Frank en Monique, Gerwin, Anthony en Lonny, Dirk, Robert en Jeanette en Cedric en Hilde waren erbij. Later zouden Stefan en Gerard en Jenneke nog aankomen, zij waren via de Dolomieten gekomen. En natuurlijk Colin en Ingrid. We werden hartelijk welkom geheten op de, al behoorlijk volle parkeerplaats die voor ons was gereserveerd. Het hotel was geweldig gelegen op de top van een heuvel en de kamers boden een mooi uitzicht op de honderden Valks. Het was al een drukte van jewelste. Onze Duitse gastheren hadden in dit 4 sterren hotel een scherp arrangement geregeld van € 185,- pp voor 3 overnachtingen incl. gratis drank gedurende de maaltijden. En het heeft ons aan werkelijk niets ontbroken. Het was natuurlijk een heel gezellig weerzien met andere Riders uit heel Europa en een lust om de motoren te bekijken. Je kon er voor een gereduceerde prijs nieuwe V-snaren en/of trigger wheels laten monteren. ‘s Avonds konden we genieten van een uitgebreid buffet diner, werden er toespraken gehouden en was er een DJ. Ik kwam er ook F6gal (Connie Hammond) tegen, de Amerikaanse VRCC President, die was overgevlogen en bij Andy had gelogeerd.
De volgende dag reden we individuele ritten, dwz we reden met een groepje van ca. 10 motoren achter onze Roadmaster Stef aan, die ons weer feilloos de mooiste plekjes van de omgeving liet zien. Het Thüringer Wald is een geweldige streek om motor te rijden. Door de heuvelachtige- en bosrijke omgeving in dit voormalig Oost Duitse gedeelte, liepen slingerende wegen waar je in een lekker tempo overheen kon rijden. Je passeerde hier en daar slaperige dorpjes waar je niet werd gehinderd door stoplichten, drempels en andere obstakels. We gebruikten de lunch in een motor Gasthof met uitzicht op een van de stuwmeren. Na een fijne rit en goede maaltijd, trad er die avond een cover band op. Tussendoor was er nog een Chapter vergadering, waarbij werd bekendgemaakt dat de volgende Inzane in Oostenrijk (Graz) zou plaatsvinden. Op zaterdag reden alle, ruim 350 Valkyries samen een route van ca. 150 km, onderbroken door een lunch op een boerderij.
Die avond was er een afscheidsceremonie met DJ en kregen alle Chapters een aandenken. Op zondagmorgen namen we na het ontbijt afscheid en keerden huiswaarts. Het elfde EU Valkyrie Treffen in Suhl werd gekenmerkt door een buitengewoon hoge opkomst, goede sfeer, een voortreffelijk hotel en een prachtige omgeving om te rijden. En daar draait het natuurlijk om.

Beer # 7609

Geplaatst in Tourtochten